Reisverslag

Brazilië

webmaster, 17 oktober 2008
Brazilië iguazu

la policia es un amigo ???

Een uurtje na ons laatste verslagje hebben we dan toch een verzekering voor de auto kunnen regelen zodat we met een gerust hart kunnen beginnen aan het echte reizen.
donderdagochtend zijn we na een lekker douchke en ontbijt in de auto gekropen om maar liefst 800km te rijden. we wilden namelijk voor zaterdag 18/10 de auto over de grens hebben. Na enkele vreselijke uren in de buitenwijken rond Buenos Aires, iedereen stuurt je hier een andere kant op, was het al middag toen we eindelijk de juiste autostrade opreden. Ineens was er een wegversperring en stond er overal politie op de weg. Controle van de wagens. Natuurlijk werden wij met onze nederlandse nummerplaat aan de kant gezet. De politieman vroeg onze papieren en wat waren we trots op ons mapje van de verzekering. Toch moest dieter met de politieman meegaan naar een ineengeknutseld kantoortje. Eerst dacht ik dat we een stempel op ons internationaal rijbewijs zouden krijgen maar toen dieter vrij bleek de straat terug overstak, wist ik al genoeg. Onze lichten stonden niet op en dat moet 24 uur in Argentinie en nu zouden we 800 amerikaanse dollar (ongeveer 600 euro!!) boete moeten betalen. Ook ik voelde me bleek worden. We hadden net een heleboel geld afgehaald en op verschillende plaatsen in de auto verstopt maar we waren niet van plan om zoveel boete te betalen omdat we onze lichten niet hadden opstaan...
Samen met dieter ging ik mee naar het kantoortje en in ons beste jommekesspaans legden we uit dat we nog maar net in argentinie zijn en dat we niet wisten dat de autolichten overdag ook op moesten. Er werd wat over en weer gebrabbeld met een andere agent en het enige wat wij wisten uit te brengen was no comprende... De agent hield vol dat we een boete moesten betalen van 800 amerikaanse dollar. We haalden onze portefeuille boven en betaalden 300 pesos ( 75 euro) en nog 40 dollar, en deden net alsof dat alles was wat we hadden. De agent bleef maar zeuren dat dat niet voldoende was en tja wat doet iemand als kirsten verstraete dan...nee nee ik heb niet geflirt, ik ben beginnen huilen, eerst met kleine traantjes en toen dat niet hielp, heb ik echt de dramaqueen uitgehangen, harder beginnen schreeuwen en mijn portefeuille leeggemaakt voor de neus van de agent, elk vakje liet ik duidelijk zien. Ik wist heel goed dat er niets meer in zat. Hij vroeg of we nog geld hadden om te eten en te drinken en ik zei nee. Daarop kregen we twee pesos terug ( ongeveer 80 eurocent) Hij stopte het geld in zijne broekzak en maakte een
boetepapiertje. Dieter bleef beleefd en gaf de man een hand, ik snotterde maar gewoon verder...
Sjeezes afzetters, hoe durven ze 800 dollar te vragen omdat je je lichten niet hebt opstaan, niet echt toerismevriendelijk. Ze verdienen waarschijnlijk niet eens zoveel op een maand. Gelukkig hebben ze ons laten gaan en hebben ze niet de auto doorzocht ofzo. We waren nog maar net bekomen, 60 km verder, of alweer een politieversperring met controle.
En ja hoor , we werden weer aan de kant gezet we hadden nochtans onze lichten opstaan...Een agent vroeg onze papieren en na deze gecontroleerd te hebben, moest dieter weer mee in zo een kantoortje, deze keer ging ik meteen mee. Nu vertelde ze ons dat we geflitst waren tegen 110 km per uur waar je maar 80km per uur mag. We wisten allebei dat dat niet kon omdat de auto maar 100 kan en we net terug op weg waren na het tanken . Ik vroeg naar de foto of enig bewijs. Dat konden ze niet geven want de computer was kapot. We bleven volhouden dat dat niet waar was en dat we geen boete zouden betalen. Dan kwam er een andere agent en die schreef op dat we een sticker op de auto hadden moeten plakken met 110. We vroegen of ze ons zo een sticker konden geven of waar we dat moesten kopen. In het volgende benzinestation was het antwoord maar nu betaal je natuurlijk hier wel een boete voor. 550 amerikaanse dollar. We zeiden dat we het niet begrepen maar de agent hield voet bij stuk. Dieter legde 400 pesos op de tafel maar de agent bleef zeggen dat dat niet gelijk is aan amerikaanse dollars. Hallow dat weten wij ook wel hoor.
Ik liep terug naar de auto maakte mijn portefeuille terug leeg en kwam met tranen in mijn ogen terug in het kantoortje. Ik liet de vorige boete zien en zei dat we echt niets meer hadden. Dieter nam ondertussen ongemerkt 200 pesos terug van de tafel. De agent bekeek ons nog eens goed en keek toen weer naar het geld, hij zei dat er 100 pesos weg waren. We zeiden dat dat voor de benzine en eten voor onderweg is maar niets hoor, hij nam het wetboekje boven en begon een boete te schrijven. Het is zo illegaal als de pest, ze kiezen een bedrag en doen dan allerlei handelingen en uiteindelijk komt dat dan uit op het bedrag dat wij betaalden.Ik vroeg of nu alles ok was aan de auto en de agent antwoorde doodleuk nee.
Alle wat gaan ze nu nog verzinnen...
Dat kwamen we te weten na weer 80km te rijden... Een derde keer werden we aan de kant gezet. De moed zonk ons in de schoenen en ik vreesde dat ik deze keer geen tranen zou moeten faken.Deze keer vonden ze de nummerplaat niet duidelijk genoeg. Dieter haalde bliksemsnel een zwarte stift boven en begon zonder blikken of blozen de nummerplaat in te kleuren met de alcoolstift. Ik moest me inhouden om niet te lachen, ik vond het superstoer van mijn ventje. Voila meneer den agent, nu tevreden ?
Natuurlijk niet. Hij begon te jammeren over de trekhaak die iets te ver voorbij de bumper steekt. Weer werden we naar zo een onnozel kantoortje geleid. Je zou denken, sping in je auto en rij weg maar ze hebben al onze papieren en er staan genoeg autos klaar om je in te halen. Deze keer beslisten dieter en ik dat we niet meer dat 10 pesos ( 2,5 euro) zouden geven indien nodig.
We kregen een lading van spaanse reglementering over ons heen en snapten er echt niets van. De agent haalde zijn boekje boven en we wisten weeral hoelaat het was. Ik haalde ook de twee vorige boetes boven en zei dat al echt al ons geld naar de politie is gegaan vandaag. Ze vroegen of we ook geen dollars of euros meer hebben. Nu kon ik er niet meer tegen en de tranen rolden over mijn wangen, ik hield me niet langer in, ik was het hele gedoe meer dan beu. Weer de truuk van de portefeuille ondersteboven houden en maar wijzen op de vorige boetes en volhouden dat we niet meer hebben dan die 10 pesos.
We probeerden uit te leggen dat we de trekhaak er wel willen afdoen als dat kon. De agenten gingen akkoord en ik kreeg mijn 10 pesos terug. Ze hielden nog wel dieter zijn paspoort en rijbewijs bij. Een vriendelijke trucker probeerde ons te helpen om de trekhaak te verwijderen maar het lukte echt echt niet. De politie stond daar maar te kijken. Gelukkig kregen ze er genoeg van om in de snikhete zon ons te zien sukkelen. Dieter kreeg samen met zijn rijbewijs en paspoort een serieuze spaanse waarschuwing mee...
We waren content dat we de derde keer volgehouden hadden maar vreesden voor de komende honderden kilometers. Op 500 km hebben we negen controleposten gehad.
Na die derde zijn we meteen een sticker met 110 gaan kopen en hebben we in een garage onze trekhaak laten verwijderen. De rechterrichtingaanwijzer ging ook niet meer zo goed dus dat maakten we ook maar meteen.We besloten om nog tot 21 u te rijden en hoopten dat de politie dan wel zou stoppen met controles. We zijn niet meer tegengehouden maar de schrik zat er wel in.
We overnachten aan een benzinestation vlak voor een controlepost. Ik wist dat ik ergens iets had gelezen over een gebied dat bekend staat om zijn corrupte politie en wilde weten of dat dit het gebied was. En ja hoor in het reisverslag van gerke en carinne stond dat Entre Rios niet te doen is omwille van de corrupte politie. Verdorie ik had hier totaal niet meer aan gedacht en voelde me erg stom maar langs de andere kant stelde het ons gerust dat die corruptie enkel plaatselijk zou zijn. De volgende ochtend stond de controlepost er nog steeds en zijn we van de parking vertrokken toen de politie met andere autos bezig was.
Yes, het is ons gelukt, we zijn niet tegengehouden.
De hele dag hebben we gereden, 800km , we zijn vele controleposten tegen gekomen maar niet 1 deed de moeite om ons te laten stoppen. Nu moesten we alleen nog de grens over zonder de juiste autopapieren ( gerke en carinne, de vorige eigenaars, zijn bestolen geweest)
Om een lang verhaal kort te maken/ we zitten hier nu in een BRAZILLIAANS hostel met een coctail naast de computer !
Het is ons dus gelukt! Morgen gaan we naar de beroemde watervallen van Iguazu kijken en dan nog even rusten en misschien eens proberen of we fotos op de website kunnen zetten.
slaapwel,
dieter en kirsten

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag