Ecuador deel 2

Hola iedereen,

Ja eindelijk nog eens een verslagje! Het is een lekker lang verslagje dus neem je tijd!

Na Galapagos wilde we nog zo een 14 dagen in Ecuador rondreizen.
Het werden er 33....
Onze auto stond tijdens onze trip naar de eilanden, veilig en gratis,geparkeerd aan het hostel ' La Casona de Mario' in Quito. Het was dus logisch dat we daar nog eens overnachten, onze was lieten doen en in de luxe Supermaxi inkopen deden voor de volgende dagen.
Meteen na onze aankomst in Quito, maandag 13 april, vroegen we aan Mario of hij een goede auto-mechanieker kende omdat onze auto een raar geluid maakte en we geen risico wilde nemen.
Het verliep op zijn Zuid-Amerikaans en het was dus dinsdagmiddag toen Mario de mechanieker aan de lijn kreeg, hij kwam dan woensdagvoormiddag wat uiteindelijk woensdagnamiddag werd naar de auto kijken en besliste dan dat we donderdagochtend in zijn garage moesten zijn omdat de riemen vervangen moesten worden.
Daarna lieten we de banden nogmaals uitlijnen en hier werd ons de raad gegeven om de auto onderaan eens goed te laten kuisen. Het aangekoekte vet en vuil moest eerst worden verwijderd voordat ze er weer vet in konden spuiten. Wij dus naar de beste car-wash van héél Quito. Na een halfuurtje kijken hoe onze auto omhoog gelift werd om te beginnen aan een smerig werkje en ze met een klein mesje het vuil wegschraapten, hadden we begrepen dat dit niet in een uurtje afgerond zou zijn. We namen dan maar een taxi naar het centrum om in een tof cafeetje, Coffee Toffe, eens te kijken of jullie nog gemailed hadden.
Ons rijdend huis staat ondertussen ook op het internet te koop en er kruipt best veel tijd in om naar mogelijk geïnteresseerde terug te mailen.
Drie uren later herkenden we ons rijdend huis bijna niet meer. Geen vlekje te bespeuren en ook onder de motorkap blonk alles! Gelukkig hadden we vooraf een prijs afgesproken want die man heeft echt wel zijn werk gehad met het kuisen van onze auto.
Zaterdagochtend waren we dan echt klaar om onze reis verder te zetten. We moesten alleen nog snel geld afhalen. We hebben veel verschillende bankautomaten geprobeerd maar om de een of andere reden kregen we geen geld. Tot overmaat van ramp, werk mijn kaartje ingeslikt. Het was zaterdag dus er was geen enkele bankbediende aan het werk. Dan maar weer naar de Coffee Toffee om met ons mama en papa en later nog met Petra en Jan te bellen zodat zij ons probleem vanuit België zouden kunnen regelen. Het is wel ontzettend leuk dat je altijd op hen allen kan rekenen!
Bijna platzak konden we in de namiddag dan eindelijk uit Quito vertrekken. We wilden uit de stad en in de natuur en niets kon ons nu nog tegenhouden. Allé, bijna niets want na 20km platte band...
Op de grote baan zonder pechstrook en tijdens het spitsuur is hier een band vervangen levensgevaarlijk. Maar na 7 of 8 platte banden , we zijn de tel al kwijt, kunnen we het toch al redelijk snel. Nog net niet zoals in de formule 1.
Dus direct ook nog iemand vinden die de band kan plakken. Toen we dan ook nog eens flink verkeerd gereden waren en het echt wel donker werd, parkeerden we onze auto aan het eerste beste tankstation voor de nacht. Vermoeid van deze pech-dag kropen we al vroeg in ons bedje in de hoop dat er dan niets meer mis kon gaan...Maar nee hoor, het was nog niet gedaan met de pech. Om 22u30 werd er op onze raam geklopt en de auto heen en weer gewiebeld. Zo wekten de mannen van het tankstation ons om te zeggen dat ze gingen sluiten. Gelukkig mochten we wel blijven staan waar we stonden en vielen we snel terug in slaap.
Zondag arriveerden we in Bellavista. Zoals de naam al doet vermoeden, is het een prachtige plaats en dat midden in een 700 hectaren nevelwoud. Hier staat een groot hotel/lodge helemaal uit hout gemaakt. De prijzen van de kamers zijn best duur maar wij kregen het goedkoopste 'kampeertarief' omdat we in onze auto bleven slapen. Zo konden we dus binnen ons budget toch genieten van de leuke wandelingen met gids. Het nevelwoud is werkelijk speciaal. Het regent hier bijna elke namiddag maar de natuur is zo dichtbegroeid en groen dat we de regen er graag bij nemen. Op elke boom groeien wel honderden andere organismen zoals mossen, varens, bromelia's en orchideeën in alle vormen en kleuren.
De ochtendwandeling, om 6u15, werd speciaal voor de vogelliefhebbers georganiseerd en Dieter vond dit, ondanks het vroege uur, geweldig. Nog voordat wij enige beweging in een boom zagen of een vogeltje hoorden fluiten, wist de gids al welke vogel dit was en duidde hij in zijn dikke gids een prentje aan. Zo wisten wij naar wat wij moesten zoeken en vonden ook wij de vogel!
De toekans zijn mijn favoriet maar vooral de elegante en kleurrijke kolibries zijn fotogeniek. ( als je snel genoeg bent tenminste) We kwamen ook nog een zeer lange regenworm tegen. Hij was zo dik als een duim en minstens 1 meter lang!
Het eten in de lodge was verrukkelijk maar smaakte natuurlijk nog beter na een stevige wandeling waar we via een waterval omhoog moesten klimmen. Kletsnat waren we, echt de moeite.

In Mindo bezochten we een orchideeën-tuin. Van de 4300 soorten in Ecuador komen er een 300 tal orchideeën voor in de streek rond Mindo. De eigenaar van de tuin had hier zo een 200 verschillende soorten staan. De meeste bloempjes moest je met een vergrootglas bekijken, zo klein waren ze. Helemaal anders dan de gekweekte soorten die wij kennen van in de winkels in België.
Daarna spendeerden we nog enkele uren in een vlindertuin waar we de verschillende levensstadia van een vlinder live konden bewonderen. Het gaf zo een vredig gevoel om op een bankje in die tuin te zitten, omringd door prachtige bloemen waar op en rond de meest gracieuze insecten rondfladderen.

We reden verder door naar het noorden van Ecuador waar we in 'de Bospas' belanden. Dit is een bed en breakfast uitgebaat door de Westvlaamse Piet. We ontmoeten een man met vele idealen maar zijn omgeving is hier nog niet klaar voor. Zo is hij bijvoorbeeld voorzitter van de boerenbond die hij zelf heeft opgericht om de landbouwtechnieken van de boertjes te verbeteren. Ze steken hier namelijk maar al te graag hele beboste gebieden in brand om dan op de vrijgemaakte kale grond een wei of groententuintje te maken. Maar op deze steile berghellingen heeft dat grote landverschuivingen tot gevolg. Het moet maar één keertje regenen en al het zand dat vroeger door de wortels van bomen en stuiken werd vastgehouden, schuift nu in een modderstroom naar beneden.
Tijdens de vergadering gaan al die boeren akkoord met het feit dat ze niet meer mogen fikken en na de vergadering steken ze rustig weer een stukje bos in brand. Héél frustrerend. Zo gebeurt het ook dat er een boer zijn deeltje in brand steekt en uiteindelijk met behulp van de wind den andere zijn gewassen gewoon plat brandt, oeps.
De mensen van hier hebben het ook ontzettend moeilijk om op lange termijn te denken. Nu moeten ze hun oogst hebben om hun gezin te voeden en als ze over enkele jaren alleen nog maar modder in hun rivier hebben, tja dat zijn zorgen voor later. Het is werkelijk een kwestie van educatie maar vastgeroeste tradities zijn erg moeilijk los te laten.

Piet heeft 101 projecten maar geen van die projecten zijn afgewerkt of laat staan aan begonnen. Eén van die projecten is het kweken van bamboe. Aangezien wij het werken in de onze tuin in Ottenburg vaak missen, vroegen we of we mochten helpen. Piet was heel blij met onze hulp.
Dieter moest de geplante bamboe vrijmaken van het onkruid met de machette. Mijn taak was om de jerrycan te vullen met water uit de rivier en dan zo de vrijgemaakte bamboe veel water te geven.
Dieter stond dus de hele tijd krom te zwaaien met de machette en ik liep over en weer van de rivier naar de planten met een loodzware jerrycan. We hielden het één hele dag vol in de bakhete zon.
Het was dus zwaar werk maar Piet's vrouw is een Ecuadoriaanse en een ware keukenprinses. Het eten maakte alles goed.

Via Ibarra reden we naar Otovalo waar we het 'Condorpark' wilden bezoeken. Na uren hopeloos verloren te rijden, was het park al gesloten en waren we dus genoodzaakt om een landweggetje in te slaan om daar in de auto te overnachten.
De volgende ochtend waren wij de vroege vogels in het park. Eerlijk gezegd viel het park een beetje tegen.

Toen we door het stadje Ibarra reden hadden we een Toyota garage gezien. We waren niet helemaal overtuigd van het werk van de mechanieker in Quito en dus lieten we de auto hier nogmaals controleren. De diagnose was dat onze remmen aan vervanging toe waren en ook een onderdeel van de cardan zou vernieuwd moeten worden. Helaas hadden ze hier in Ibarra niet de juiste onderdelen en werden we doorverwezen naar een Toyota garage in Quito. We vroegen of zij geen afspraak voor ons wilden maken zodat we niet teveel tijd meer zouden veliezen in de hoofdstad. Na wat heen en weer getelefoneer hadden we een afspraak in Quito op dinsdagochtend 8u30.
Blij met onze afspraak reden we terug naar Otovalo. Iets buiten deze drukke stad vonden we een heel leuk en gezellig hostal gelegen in een mooie vallei. Onder het terras hingen hangmatten waarin we lekker konden wegdromen of ons zoveelste boek uitlezen. 's Avonds koelt het hier fel af en daarvoor waren er twee open haarden in het restaurantje/living. Naast de knetterende openhaard stond een TV met DVD-speler en de eigenaar had een uitgebreide collectie DVD's. Ook het lekkere en gevarieerde eten dat hier geserveerd werd, kwam in grote porties. Al snel hadden we beslist dat we hier het hele weekend blijven.
Zaterdagochtend namen we met twee andere toeristen een 'camionetta' naar de markt. Die camionetta is een verroeste Toyota met een houten laadbak en over die laadbak is dan een plastieken zeil gespannen zodat je een beetje het gevoel hebt dat je beschermd bent tegen weer en wind en stof. In het begin zaten we maar met zijn vieren in die laadbak maar na vijf minuten konden we ons al niet meer bewegen. De chauffeur bleef maar mensen oppikken met hun grote zakken op hun rug vol goederen om te verkopen op de markt .
De dierenmarkt was onze eerste stopplaats en die indrukken, geuren en geluiden zullen ons nog lang bijblijven.
Op een stoffig plein tussen de dreumende mensenmassa stonden de verkopers daar met hun koeien, schapen en varkens aan een touw vastgebonden. Het gekrijs van de stress-gevoelige varkens, die door hun nieuwe eigenaars werden voortgesleept, was afschuwelijk. Tegenstribbelend, met hun poten stijf op de grond, lieten ze een diep en treurig spoor na in het zand.
Vol ongeloof, verward door de chaotische omstandigheden en misselijk van de geur, zochten we een uitweg. We waren getuigen van een ware kattenmarteling. Wel 12 poezen zaten in een piepklein kooitje op elkaar gepropt. De arme beestjes zagen er totaal verwaarloosd uit, hun vacht stak alle kanten uit en vertoonde vele kale plekken.
Als we geschokt de andere kant uitkeken, dan zagen we een vrouw die zeker acht levende kippen, waarvan de poten vastgebonden waren, naast elkaar op een doek voor haar op de grond legde. Die doek werd dan met twee uiteinden dichtgeknoopt en met een heuse zwaaibeweging over het hoofd gezwierd zodat deze doek vol levende kippen met een smak op haar rug terecht kwam. Nu konden de andere twee uiteinden van de doek rond de schouders van de vrouw vastgebonden worden. Ze zal niet meer veel werk hebben aan het slachten van die kippen...
Iets verderop lagen er vele bewegende jutten zakken aan de straatkant. Bleek dat deze krioelden van de cavia's. Deze cavia's worden hier, naar goede traditie, geroosterd en in zijn geheel verorberd. Een ware delicatesse! Zelfs in de kerkjes hier kan je schilderijen zien van het laatste avondmaal waar Jezus en zijn apostelen nog een laatste keer genieten van het geroosterde knaagdiertje!

Het andere deel van de markt was meer voor de toeristen. Misschien zelfs alleen voor de toeristen want vanuit Quito komen ze in grote bussen aan. Hier is meer ademruimte dan op de dierenmarkt en het was best ontspannend om tussen de vele hangmatten, kleding, juweeltjes en prachtige schilderijtjes te kuieren. Totdat we beslisten om hier souveniers te kopen het vergelijken van de spulletjes in de verschillende kraampjes en het afdingen begon. Ze zeggen hun prijs en meteen daarna zeggen ze maar als je zelf een prijs wil maken, zeg het dan maar hé.

Uren later reden we gepakt en gezakt met een taxi terug naar het hostal om met een lekker fruitsapke en een goed boek te bekomen van de hectische marktdag.
Zondag hadden we ons voorgenomen om de streek rond Otovalo met de auto te verkennen en om aan het meer te kamperen. Maar de weg was erg slecht dus iets voorbij het meer gaven we het op. Het werd een lekker luie zondag in de zetel kijkend naar een goei filmke!

Maandag kwamen we dan weer aan in Quito en parkeerden ons op onze vertrouwde plek aan La Casona de Mario. In de bank kregen we ook mijn bankkaartje terug dat de week ervoor in de machine was verdwenen.
Vol goeie moed reden we dinsdag onze afspraak in de Toyota garage tegemoet.
Helaas kregen we te maken met een kreng van een wijf of zoals Dieter het verwoordde: een echte Cruella ( heks van de 101 dalmatiërs). Nee hoor ze wisten niets van een afspraak en deden ook geen enkele moeite om ons verder te helpen. Volgende week zouden ze wel eens naar onze auto kunnen kijken... GGRRR we hadden kunnen weten dat een afspraak bij een garage in Zuid-Amerika te mooi was om waar te zijn. Een halfuurtje buiten de stad wisten we nog een andere Toyota garage zijn en we probeerden het daar ook eens. Van de venijnige Cruella naar de behulpzame Assepoester! In deze garage waren ze echt super vriendelijk! We moesten eventjes wachten in de mooie wachtkamer waar we een lekker tasje thee kregen en voor het eerst op T.V. het nieuws zagen van de Mexicaanse griep. Ze bleven maar steeds dezelfde paniekerige beelden uitzenden. Dan kwam een mechanieker naar onze auto kijken en was de diagnose dat de remblokjes en remschijven vernieuwd moesten worden. Ze zouden er vandaag aan beginnen en de hele dag werk hebben maar ondertussen mochten we wel het internet gebruiken! Heel de dinsdag hebben we dus doorgebracht in de garage maar content en met nieuwe remmen reden we terug naar het centrum van Quito.
Donderdag waren we weer helemaal klaar om de hoofdstad van Ecuador, Quito, nu echt echt echt voor altijd dag te zeggen.
De actieve vulkaan, Cotopaxi, die met 5879m tot één van de hoogste actieve vulkanen ter wereld behoort, schittert op vele postkaartjes. Dieter en ik waren vastbesloten om ons eigen postkaart-foto te trekken. Uren reden we verloren in het nationale park, door kleine riviertjes. Wilde paarden stoven alle kanten uit toen wij hun rustige namiddag verstoorden. We lieten de eerste en enige auto stoppen en vroegen naar de vulkaan. Helemaal mis zaten we, ongeveer deze richting moet je aanhouden zei de man toen hij goedbedoeld maar heel onduidelijk ons de weg wou wijzen.
Helemaal mis, tja dat hadden we zelf ook kunnen uitvinden. De noordelijke richting wat aanhouden, dat deden we zo goed als we konden met behulp van het kompas in de auto. In de verte zagen we bussen, dus dat was een goed teken. Heel moeizaam reden we de steile grindweg, met enorm haarspeldbochten, op die ons naar de parking van de Cotopaxi zou leiden. Ondertussen was het ook al donker en toen we langs de kant van de weg een klein vervallen hutje zagen staan, parkeerden we ons daar maar veilig ver genoeg van de weg. Niet wetende dat de parking maar twee bochten verder was. We kookten een potje en kropen daarna dicht bij elkaar, niet dat je ver van elkaar kunt gaan liggen in onze auto maar toch. Het was ijskoud! Het maanlicht weerkaatste de besneeuwde top van de Cotopaxi en we namen alvast een foto. Geen postkaart-kwaliteit.
's Morgensvroeg wandelden we naar de refugio (hut) aan de voet van de Cotopaxi. De wolken pakten onder ons samen en stegen dan tegen een snel tempo omhoog. De beroemde vulkaan was gehuld in de mist maar af en toe klaarde het een beetje op en werd de reden om te overnachten in dit ijskoude gebied weer duidelijk. Meer en meer bussen arriveerden dus besloten wij om ervan door te gaan.
De Quilota-loop is een route die je volgens vele reisgidsen zeker moet doen als je eigen vervoer hebt. Je rijdt door de bergen die bedekt zijn met een lappendeken van weilanden. Het hoogtepunt is het blauwgroene meer . Daar blijven we weer in de auto slapen. De kinderen hangen nieuwsgierig rond de auto en ik deel nog wat ballonnen uit en geniet van de stralende gezichtjes. Eén van de kinderen zegt meteen: ' Ik heb nog 3 zussen!'. Het deed me denken aan hoe ik datzelfde zinnetje vroeger gebruikte bij de Keurslager als ik 'een vleesje' ( rolletje boterhamworst) kreeg.
Een man in een versleten blauwe trainingsbroek met daarover een felgekleurde poncho komt verlegen wat dichterbij en wanneer ik oogcontact met hem maak, stapt hij op me af. Hij vraagt of ook hij misschien wat ballonnen zou kunnen krijgen. Hij heeft 5 kinderen. Geen probleem. In ruil krijg ik een vette handdruk en een glimlach.
De felblauw-groenige kleur van het meer is indrukwekkend. Bij mooi weer kan je hier ook de Cotopaxi zien.
Verder naar het zuiden ligt Baños. Dit toeristische dorpje ligt in een groene vallei omringd door actieve vulkanen. Dankzij die vulkanische activiteit zijn er hier heerlijke thermische baden waar ze zelfs water van de waterval gebruiken om het bad wat af te koelen. Van een koppeltje hadden we een goed adresje gekregen waar we onze auto veilig op een afgesloten parking konden zetten en wij voor 5 euro per persoon in een leuke kamer met badkamer konden overnachten.
In Baños hebben we ons nog eens van onze sportieve kant laten zien. We huurden elk een mountainbike en fietsen wat rond in de mooie omgeving. Het leuke aan de fietstour was dat er langs de kant van de weg vanalles te bezoeken viel. Zo konden we helemaal achter een gigantische waterval kruipen, met een bakje aan de kabelbaan naar de overkant van de rivier swingen en natuurlijk een lekker vers fruitsapke drinken op één van de vele terrasjes. Het weer zat ons ook enorm mee én we reden de hele tijd bergaf, heerlijk. Toen er in de late namiddag wat grijze wolken boven de vulkanen samen dreven en het ernaar uitzag dat we nu ook eens bergop zouden moeten mountainbiken, hielden we een pick-up tegen , smeten de fietsen in de kofferbak en lieten ons helemaal terug naar Baños voeren. De volgende dag waren we écht sportief en deden een serieuze dagwandeling in de bergen en 's avonds genoten we dan van het warme water van de thermische baden. Omdat we ook nog zouden skypen ( bellen via internet) met de architect bleven we nog een dagje langer. Helaas had hij ook nog een andere afspraak dus hebben we onze vraagjes over onze bouw maar via e-mail verzonden. Het regende nu pijpenstelen en in een tof cafeetje speelden ze elke dag om 15 uur een film op groot scherm. Dus die regenachtige dag hebben we héél gezellig doorgebracht, lekker gegeten voor het grote scherm!
's Avonds zijn we dan naar een uitzichtpunt gereden waar we één van de actieve vulkanen in werking konden zien. Maf hoor om al die rook die uit die vulkaan komt en de huisjes die op die berghelling gebouwd zijn, te zien. Het lijkt ons erg risicovol om daar uw huisje neer te zetten.
In de hoop 's morgens een nog beter zicht te hebben op de vulkaan, bleven we slapen op het uitzichtspunt. Helaas zagen we de volgende ochtend alleen maar witte mist...

Riobamba was het volgende stadje waar het de moeite was om te stoppen. Hier kan je een trein nemen dwars door de bergen en dan de bus terugnemen naar Riobamba. Het toffe aan die treinrit is dat je tussen de kippen, schapen, varkens en andere goederen op het dak mag meerijden. Dat leek ons wel eens een leuke ervaring. In het station verkochten ze de tickets maar toen ik wat verder doorvroeg, bleek dat de toffe spannende trein helemaal niet meer reed omdat het treinspoor in zeer slechte staat was. De grote trein werd vervangen door een klein treintje waarbij je niet op het dak mocht zitten. Daar wilden we ons geld niet aan spenderen.

In Cuenca zie je iedereen rondlopen met een typisch Ecuadoriaanse geweven rieten hoed. Hier in deze stad worden die hoeden dan ook met de duizenden handgemaakt.
We bezochten een heel interessant hoedenmuseum waar je het hele proces kon bewonderen en we van de gids duidelijke uitleg kregen. Natuurlijk pasten we ook een aantal hoeden voor de spiegel, dat was echt lachen. Dieter stond eigenlijk wel met zo een typische hoed, echt sexy...
Hij heeft dan ook zijn eigen hoed in de stoompress mogen steken en de vorm precies mogen bepalen. Een vrouwtje werkte dit dan heel netjes af met haar Singer naaimachine.
Zo trots als een pauw met zijn nieuwe hoed en ik met mijne sexy vent, slenterden we wat rond in Cuenca en genoten nog eens van een lekker ijsje.

Onze laatste stopplaats in Ecuador was het dorpje Villcabamba, de vallei van de eeuwigheid.
Hier worden de mensen, dankzij het perfecte klimaat en de overvloed aan verse groenten, fruit, noten en vis, vaak meer dan 100 jaar!
Het is dan ook een fantastische plaats om heerlijk te ontspannen. Weeral kregen we het kampeertarief bij een zeer mooi ontspanningsoord, op een heuvel met uitzicht over de vallei en de omringende bergen. Hier mochten we al de faciliteiten gebruiken en ondertussen stond onze auto ook veilig geparkeerd. Het was zalig weer dus lekker luieren aan het zwembad met een goed boek was onze hoofdactiviteit. Ook het eten was verrukkelijk en zelf koken zat er de laatste dagen niet meer in! Het ontbijtbuffet met overheerlijke sappige ananas was mijn favoriet!
De tweede dag stond er een heuse tocht, 6 uren, te paard op ons programma. Wij tweetjes en nog een andere toeriste gingen deze uitdaging aan. In het begin gingen we langzaamaan met het paard de weg op maar eenmaal in het nationale park mochten we iets sneller gaan. Die paarden moeten toch beresterk zijn want we moesten via heel smalle rotsachtige bergpaadjes omhoog. Die beesten zweette zich te pletter en ze waren dan ook dol-enthousiast toen we een snelstromende rivier door moesten. Aan de volgende rivieroever picknickten we gezellig voordat we weer het paard op moesten. Dieter en ik voelden het allebei wel in onze beentjes, amaai.
De terugweg was onvergetelijk. Vanaf het moment dat we de smalle bergpaadjes verlieten, gingen we in galop door de bossen en beekjes! Alletwee hebben we niet echt ervaring in paardrijden maar het grote voordeel is dat we alletwee geen schrik hebben op een galopperend paard. In tegendeel we houden van de snelheid van het beest, leunen helemaal naar voor in het zadel, gieren het uit, laten de tranen in onze ogen over onze wangen lopen en voelen ons één met het paard dat we amper kennen. Het andere meisje kon goed paardrijden dus de gids vond het geweldig om dit groepje avonturiers te begeleiden. We wandelden ook nog naar een waterval waar we onze 8ste opdracht voor Vraaigezellig, vervulden. De opdracht luidde: Dieter en Kirsten in een modderbad in de regen. Regen was er in de verste verte niet te bespeuren maar er was een waterval dus die beschouwden we dan maar als plaatselijke regenbui. Een modderpoeltje was snel gemaakt. Nu ons nog insmeren met de koude modder vol takjes en steentjes. We hadden geen handdoek noch reservekledij mee dus in ons ondergoed dan maar. De gids vond dit alles natuurlijk héél amuzant en het meisje werd tot fotografe gebombardeerd. Toen de opdracht voltooid was, probeerden we ons af te drogen met onze fleece. Dat gaat dus absoluut niet hé. Ons nat ondergoed maakte ook onze andere kleren nat en echt comfortabel was dit niet op het paard. Na een uurtje galopperen was gelukkig alles terug droog.
Ook op de geasfalteerde weg ging Dieter's paard in volle galop. Het was geweldig om hem te zien paardrijden, precies of hij niets anders doet in zijn leven. Mijn paard daarentegen wilde het wat trager aandoen op de asfalt en ik vond dit niet erg want mijn armen en benen waren supervermoeid en hier reden nu ook terug auto's.
Terug aan het resort namen we snel een douche, gaven onze kleren af voor de was en genoten dan voor meer dan een uur van een full body massage die we vooraf al geboekt hadden, zaaaaaaaalig!
De volgende dag waren we ontzettend stijf en de enige remedie is: beweging. Dus na het ontbijt vertrokken we voor een serieuze dagwandeling in de omgeving.
De wandeling door de bergen was best vermoeiend maar absoluut de moeite waard. We hebben alleen één minder leuke ontdekking gedaan... Toen we bij het tweede kruis op de tweede bergtop aankwamen, zagen we aan dit kruis een hond, Duitse Herder, bengelen aan een koord. Hij was duidelijk opgehangen en dit nog niet zo héél lang geleden. Met onze wandelstok schoven we het touw van het kruis zodat het stijve lijk van de hond op de grond viel. We wilden hem absoluut niet aanraken maar nu bengelde hij daar tenminste niet meer zo onrespectvol aan het kruis. We namen een foto om later te bewijzen dat we geen fantasieverhaaltje aan het vertellen waren. Helemaal overdonderd van dit gruwelijk tafereel zetten we onze tocht voort. Terug in het hostal lieten we meteen de foto van de opgehangen hond zien aan de vriendelijke receptioniste. Ook zij was er helemaal ondersteboven van. Dit wandelpad loopt door privégebied en de receptioniste ging meteen de eigenaars bellen om de hond te verwijderen.

Op 15 mei lieten we het prachtige Ecuador achter ons en begonnen nu echt aan onze terugweg richting Argentinië maar eerst weer door Peru en Bolivië!
Ecuador en Peru werden hier weer gescheiden door een rivier. De grensovergang verliep relatief vlot. Het duurde enkele uren voordat ze de juiste papieren hadden gevonden en ingevuld, typisch Zuid-Amerikaans,maar de douaniers waren vriendelijk en omdat het al laat en donker was, mochten we aan de brug zelfs overnachten. De toiletten stonden ook ter onze beschikking maar daar hebben we wijselijk van afgezien....een plekje in de natuur is zoveel properder, relaxter en tja de muggenbeten op onze billen nemen we er dan maar bij!


De foto's staan op http://dieterenkirsten.smugmug.com maar hieronder al een voorsmaakje!