van Oud naar Nieuw

Cordoba is de tweede grootste stad van Argentinië en hier wilden we Nieuwjaar vieren.
Maar voordat we daar waren, hebben we eerst nog een verschrikkelijke weg moeten afleggen.
Het was ongeveer 40 graden buiten en we konden de enorme hitte niet uit de auto houden, we zaten vastgeplakt aan onze stoelen. We hadden gekozen voor 'een binnenweg' die natuurlijk onverhard was en eigenlijk alleen gebruikt wordt door de lokale bevolking maar met onze 4X4 zou dit wel lukken. 4X4 hebben we niet moeten gebruiken maar Dieter heeft alle moeite van de wereld moeten doen om de vele diepe putten in de weg te vermijden. De Dakar rally komt binnenkort ook in deze streek en we zouden er niet stom van staan als ze deze weg zouden nemen. Stoer hé.
We vroegen ons af wat de mensen hier, die leven in kleine lemen hutjes gebouwd op de droge stoffige en rode grond, de hele dag doen en waarvan ze leven.
Papegaaien hadden zich met veel bijeen genesteld rond iedere elektriciteitspaal, mooi om te zien maar dat moet storingen geven.
De 200 km duurde meer dan 4 uren en we voelden ons vies, vuil en vettig.
Zo vies, vuil en vettig liepen we rond in de stad op zoek naar wat informatie. Het info-centrum was gesloten ( de uren zijn hier uiterst onregelmatig) maar we kregen wel een stadsplan.
Nog een reden waarom we naar een grote stad wilden, is omdat ons oud digitaal fototoestel de allereerste dag van onze vakantie uit mijn rugzak was gevallen en sindsdien niet meer werkte. We hadden net voor onze reis een nieuw toestel gekocht en dat werkt prima maar voor dat oude toestel hebben we een speciale box waarmee we kunnen duiken dus het zou leuk zijn als we het konden laten maken. In een grote stad hebben we de meeste kans. We vonden een foto-winkel met een zeer sympathieke verkoper die aardig Engels sprak. Zoals een echte verkoper probeerde hij ons eerst een nieuw toestel aan te smeren en het duurde even voordat hij op het idee kwam om ons naar een technieker te sturen. Uiteindelijk ging hij zelfs mee naar het kleine winkeltje om de hoek. In die kleine winkelruimte was de grote ventilator het eerste wat opviel, zalig. Dan stond er een klein bankje met een lamp en daarachter zat een mannetje met een bril wat te prullen aan gsm's. Hij bekeek ons fototoestel en schudde zijn hoofd...we mochten morgen om 13 uur terugkomen om te horen of hij het zou kunnen maken. Morgen is het al dinsdag en dan zijn het weer feestdagen dus we waren benieuwd hoelang het zou duren als hij ons toestel zou kunnen maken.

In de stad zijn er vele parkjes met bomen en daaronder bankjes, enkele terrasjes en vele kleine marktkramers aan de kant van de weg of in de winkelstraten. Het was nog steeds héél warm en we zochten verkoeling in de winkels. In een boekenwinkel snuffelden we wat rond en vond ik een boek van mijn favoriete schrijver James Patterson, natuurlijk Engelstalig maar dat vond ik helemaal niet erg! Enthousiast begon ik reeds in de boekenwinkel te lezen terwijl Dieter verder snuffelde. Als je in België te lang in een boek aan het lezen bent in een boekenwinkel dan wijzen de verkopers je erop dat hun winkel geen bibliotheek is. Hier is dat totaal anders, er staan zelfs zeteltjes en iedereen is hier in de boeken aan het lezen niet zomaar aan het bladeren. Hier genoot ik echt van.
Het boek hebben we dan ook maar gekocht want de winkel ging om 22 uur (!) dicht en ik had hem nog niet helemaal uit. Het was te laat om nog te koken of ver te rijden met de auto dus aten we iets in de stad op het terras en parkeerden we ons bij een tankstation iets buiten de stad. Daar konden we ons iets verfrissen helaas was er geen douche. Nog steeds was het té warm om te gaan slapen dus ging Dieter wat internetten in het cafeetje aan het tankstation en las ik verder in mijn nieuwe boek.
De volgende ochtend was het, weeral, de zon die ons wekte. We wandelden terug naar de stad, 30 blokken, benieuwd naar het nieuws van de technieker. Nee, dit is niet meer te maken, dat was het verdict.
Teleurgesteld gingen we naar de fotowinkel om ook daar te vertellen dat ze bedankt waren maar dat ons toestel niet meer te maken was. We wilden verder gaan tot mijn oog viel op een grote bak in de etalage. In deze bak zaten allemaal oude fototoestellen. Je kan je oud toestel hier inleveren en dan krijg je korting bij aankoop van een nieuw toestel. Er lag ook een digitaal fototoestel bij, net hetzelfde als het onze. De lens van dit toestel haperde maar misschien kon de technieker dat wél maken en dan hadden we toch nog een toestel om mee te gaan duiken. We zouden ons toestel dan wel achterlaten in de bak. Het viel niet mee om aan de technieker uit te leggen hoe we aan dat 'nieuwe' toestel met kapotte lens waren gekomen maar hij begreep wel wat hij moest doen: het proberen te maken. In tussentijd zochten we verkoeling in de kerk en zagen we naast de os en de ezel nog een ander figuur in de kerststal : een zwerfhond. Honden zijn hier altijd en overal. Ze lopen los over de straten, langs de kant van de weg. Liggen in de schaduw van de gebouwen of voor de deuren van de supermarkt. Ze zien er soms erg mager en ziek uit maar ze laten ons met rust. Vaak ligt er 's morgens vroeg een hond aan de deur van onze auto op 'wacht'. In het begin vond ik al die wilde honden, een mix van allerlei rassen, maar niets maar nu zijn we het gewoon. Het zal raar zijn om terug een hond aan een leiband te zien.

Deze keer had de technieker wel goed nieuws voor ons, de lens is gemaakt en het toestel werkt voor de rest perfect! We zullen ons best doen om prachtige onderwater-foto's te maken als we gaan duiken.

Tijd om een slaapplaats te zoeken in de grote stad. Na wat wikken en wegen parkeerden we onze auto voor de deur van een jeugdherberg ' hostel Morena' in het midden van de stad. We hadden nood aan een goeie douche en het leek ons verstandig om tijdens de feestdagen in een hostel te slapen. De auto mocht voor de deur blijven staan, dus alles was prima.
We namen een tweepersoonskamer met een klein badkamertje aan. Voor ons super de luxe.
Het was een mooi hostel met veel ruimte, een groot dakterras met klein opblaasbaar zwembadje, een verzorgde keuken waar je je eigen kost kan klaarmaken, draadloos internet en ontzettend vriendelijke uitbaters.
De volgende dag was het oudjaar en we probeerden of het draadloze internet zo goed werkt als het zou moeten. Ja, joepie het ging heel vlot en toen we zagen dat ons Liesbeth online was, namen we meteen ons koptelefoontje en onze webcam en belden haar via skype. We belden bijna een uur en het was gewoon perfect, ons mama en papa waren ook toevallig daar dus die heb ik ook kunnen spreken en zien via de webcam. De mislukte sessie van kerstavond was dus hiermee meteen goedgemaakt en het deed ontzettend veel deugd! Mijn jongste neefje, Finn, kan ondertussen al tot 10 tellen in het Engels, kei schattig. Ook Dieter heeft zijn portie skype gehad, eerst met zijn meter en daarna nog even met zijn papa.
We zijn helemaal geen 'computerfreaks' maar we zijn héél blij dat we een laptop mee hebben, het is gewoon erg handig. We kunnen ons al niet meer voorstellen hoe we 5 jaar geleden in Australië eerst alles opschreven en dan ergens in een bibliotheek ofzo alles overtypten. Maar ja we kunnen ons ook niet meer voorstellen dat we toen elke avond onze tent moesten opzetten om te slapen...tja we worden een dagje ouder en verlangen dan naar meer luxe zeker.

We schreven ons in voor de barbeque die op het dakterras zou plaatsvinden. Het leek ons wel gezellig om met een hoop andere reizigers buiten te barbequen op oudjaarsavond. En dat werd het ook , een gezellige avond , veel reistips uitwisselen en genieten van de bbq op het dakterras. De stad organiseert hier geen vuurwerk, iedereen koopt gewoon zijn eigen vuurwerk. Toen het bij jullie 03 uur sloeg, knalde hier het vuurwerk in het rond. Dankzij onze goeie positie konden we het vele mooie vuurwerk goed zien. 2008 was voor ons een jaar vol beslissingen en we hopen dat we in 2009 nog kunnen genieten van deze beslissingen. Maar we zijn de eerste helft van 2009 nog op huwelijksreis dus het wordt zowiezo een prachtjaar!
Samen met Jessica & Yvan doken we de stad in op zoek naar wat dansmuziek.
Jessica & Yvan logeren ook in het hostel en komen uit de VS, het is een erg sympathiek koppel en we waren blij dat we met z'n vieren de stad in konden . Er waren geen voetgangers op straat, wel veel verkeer. Het eerste cafeetje dat ons was aanbevolen, bleek in een steegje te zijn en we moesten teveel inkom betalen en daar boven op was er niemand in de zaal ( schuur). Toen er nog een groepje jongeren, die in hetzelfde hostel logeren als ons, aankwam, vroegen we om een 'groepskorting' maar nee hoor wij buitenlanders zouden de volle pot betalen en daar hadden we geen zin in dus op naar de volgende dansgelegenheid. Onze groep was nu dus groter en we mochten gratis binnen in een soort van disco. Na vijf minuten stonden we terug buiten: de muziek was superslecht en we konden er niets drinken. GGGRRR wat een gedoe en natuurlijk net vandaag na al die droge hete dagen begon het te GIETEN, de straten stonden snel blank en wij waren nog sneller doorweekt. De groep splitste opnieuw en wij vieren liepen op onze sandaaltjes door de verlaten stad. Waar is iedereen???
Even later hoorden we muziek en daar gingen we op af. Aan de ingang van het gebouw werden we gefouilleerd en dus dachten we ' aha gevonden, hier zit iedereen'. Maar eenmaal binnen konden we onze ogen niet geloven en onze oren nog veel minder. Hier stond de muziek echt loeihard, het deed echt pijn aan je oren. In deze zaal zat misschien in het totaal 10 man. Yvan en Dieter deelden een pint en Jessica en ik probeerden ondanks het 'geboenk' te babbelen. Eigenlijk was het best grappig.
Na die ene pint gingen we met suizende oren verder de stad in. Het regende nog steeds kei hard en we besloten om in ons hostel iets te gaan drinken met een muziekje op de achtergrond.
Dus nee, we zijn het nieuwe jaar niet al dansend ingegaan maar we hebben ons kei goed geamuseerd met het Amerikaanse koppel. Om 05 uur kropen we met nog meer reisadvies in ons bedje.

Normaal gezien moet je om 10 uur je kamer verlaten maar iedereen wist dat de uitbater ook was gaan feesten dus we sliepen lekker uit en hingen nog wat rond in het hostel. Het was nog steeds regenachtig weer en gelukkig een beetje frisser, ideaal dus om nog wat kilometers te vreten.
Het nieuwe jaar verlangt veranderingen dus zette ik mijn beste beentje voor en kroop voor het eerst achter het stuur zodat Dieter nog wat kon uitrusten. Met de cd van 'Enya' op vond ik het best relaxed rijden.
Hoewel de prachtige muziek van Enya op sommige momenten overstemd werd door het sjirpen van de cicades die zich buiten in het hoge gras bevonden.
Die insecten zijn zo'n 7 cm groot en maken een oorverdovend geluid maar het heeft wel iets.

De volgende dagen was de hoofdactiviteit rijden, zweten en véél water drinken.
Het enige dat nog een beetje de moeite is om te vermelden is dat we op een avond aan een tankstation stonden voor de nacht en dat er steeds meer en meer vrachtwagens de parking opreden. Na een tijdje stonden er wel verdacht veel vrachtwagens en toen we goed keken, zagen we ook vrachtwagens op het ronde punt en langs de kant van de weg. Dan zagen we ook politietroepen met een beetje te opvallende geweren. Wat is hier aan de hand? We vroegen het aan een politieman en we begrepen dat er een staking was begonnen en dat de vrachtwagens de wegen zullen blokkeren.
Voor het eerst tijdens onze vakantie was het nu veiliger om 's avonds te rijden dan om bij het fel verlichte tankstation te blijven.
Voor de rest hebben we nog op een avond de film ' De laatste zomer' gezien op onze laptop ( handig hé) in onze living. Een deel van die film is opgenomen in 'het Zevende Zegel' hét cafe van Ottenburg dus dat vonden we naast het feit dat we nog eens Vlaams hoorden , wel leuk.

Zondag 4 januari kwamen we aan bij de grens met Paraguay die verliep weeral zonder problemen maar wat we allemaal beleefd hebben in Paraguay lees je in een volgend verslag want anders wordt dit véél te lang.

Vele lieve groetjes aan iedereen en dat 2009 voor elk van jullie een fantastisch jaar wordt!