Deel 6: Carnaval in Oruro !

Er zijn twee tijden: de gewone tijd die je op je uurwerk kan aflezen en de Boliviaanse, of zeg maar Zuid-Amerikaanse tijd....
De bus naar Oruro zou in La Paz om 18u30 vertrekken maar toen we om 18u25 in het reisbureautje aankwamen, konden we onze oren niet geloven: JULLIE zijn TE LAAT, de bus is al vertrokken!
Toch moesten we samen met nog een andere verbaasde toerist snel met onze rugzak naar de hoofdstraat want daar zou de bus nog wel zijn. Wij dus lopen naar de bus, die er gelukkig nog stond. Maar lopen op deze hoogte en de steile straat omhoog dat voelden we meteen. De bus zat bijna vol maar achterin waren nog twee plaatsjes voor Dieter en mij. Je hoorde de andere toeristen denken: eindelijk daar zijn die laatkomers maar toen we uitlegden dat ze tegen ons hadden gezegd dat de bus om 18u30 zou vertrekken, moesten ze lachen. Dat was dan wéér een ander tijdstip dan dat de mensen in het reisbureau tegen hen hadden gezegd. Sommige toeristen zaten al van 17 uur op die bus te wachten om te vertrekken, anderen een half uurtje later en wij dan nog eens een uur later! Het werd 19 uur en de laatste toeristen kwamen al hijgend aan op de bus en deze kon nu eindelijk vertrekken. Dieter en ik waren nu al zeer blij dat we de auto in La Paz veilig hadden weggezet en dat we niet zelf in deze hectische verkeersdrukte moesten rijden. Normaal gezien is het maar 3 uurtjes rijden naar Oruro maar omwille van de enorme carnavalsdrukte deden we er 5 uren over en kwamen we dus om middernacht aan in de school waar we zouden blijven slapen.
We werden met zo een 15 personen in een klein klaslokaaltje gestoken. De gammele bankjes en stoelen vol houtwormen waren aan de kant geschoven en op de betonnen vloer lag een naar kattepis stinkende vuile doek. Het krijtbord zat vol barsten en de muren vertoonden overal vochtplekken waarover vergeelde flappen papier hingen met het alfabet en de klasregels op. We zagen er tegenop om hier twee dagen te overnachten maar dan dachten we aan de kinderen die hier elke dag les krijgen en aan de leerkrachten die in dit hok les moeten geven. En dat zijn dan de kinderen die het geluk hebben om in deze grote stad naar school te kunnen gaan...
Ik, Kirsten, ben nu ondertussen toch al wel een volleerde 'boven- de- wc-bril-zwevende- toiletbezoeker' en heb al in smerige omstandigheden mijn behoefte gedaan maar de sanitaire voorzieningen van deze school waren met één woord te omschrijven: degoutant!
De hele organisatie was ook een grote flop. Toeristen die extra hadden betaald voor een matras hebben nog tot 2 uur 's nachts moeten wachten omdat de matrassen in een andere toeristenbus zat en die bus was verloren gereden. Toen die bus uiteindelijk aankwam, bleek er geen plaats meer te zijn voor die mensen enzovoort enzovoort...Natuurlijk ging dat gepaard met zeer ontevreden toeristen die luidop hun beklag deden tot grote ergernis van de enkele mensen, waaronder wij, die zelf een slaapmatje hadden meegebracht en reeds probeerden te slapen...
Het ontbijt was in de prijs inbegrepen en maakte bijna al het bovenstaande goed, het was echt een stevig ontbijt. Tenminste voor diegene die er op tijd bij waren. Midden op de speelplaats hadden ze schoolbanken tegen elkaar geschoven en zo smulden we van het ontbijtbuffet. Ondertussen hoorden we al fanfare-muziek en het geknetter van vuurwerk en kleine bommetjes. Ja, de grootste party van Zuid-Amerika was begonnen!
De gidsen hadden ons voor 3 dingen gewaarschuwd: 1.zakkenrollers 2. waterballon-gevechten 3. schuimspuiters.
Tijdens dit weekend zijn Dieter en ik bijna de enige die gespaard zijn gebleven van het eerste dreigement: de zakkenrollers. Dit simpelweg omdat we alleen in de voormiddag ons fototoestel hadden meegenomen en daarna alles veilig hadden opgeborgen in de school. Fototoestellen, portefeuilles en één gsm, de toeristen waren duidelijk het doelwit en ieder slachtoffer zegt hetzelfde: de zakkenrollers zijn zo ontzettend snel, professioneel en werken vaak in groep...voordat je goed en wel beseft dat die ene man of vrouw of zelfs kind wel iets te dicht tegen je aanliep, is je portefeuille al lang in een andere straat geraakt. Het is dan ook héél moeilijk te vermijden omdat het hier enorm druk is en de straten zijn erg smal.
Nick, een Amerikaanse toerist, had het ergste meegemaakt. Hij was vrijdagavond al eens de sfeer gaan opsnuiven in Oruro en had 'vrienden' gemaakt in een bar. Toen hij met deze 'amigo's' in een taxi terug richting de school reed, sleurden ze hem bijna uit de taxi, sloegen hem bont en blauw en dat alleen voor de 30 bol. ( ongeveer 4 euro) die hij nog op zak had. Gelukkig reed de taxi-chauffeur verder en kon Nick snel de deur achter zich dicht trekken en zijn valse vrienden achter zich laten. Hij werd naar het ziekenhuis gebracht en kreeg daar twee hechtingen in zijn voorhoofd.
Dus bij deze was iedereen gewaarschuwd en dan nog gebeurden er vele overvallen.
Van de andere twee dreigementen zijn we niet gespaard gebleven. Als we door de straat wandelden dan hoorden we het geritsel van de plastieke zakjes waarin de waterballonnen zitten en het geklik van het schudden van de schuim-spuitbus. De waterballonnen vlogen ons constant om de oren. Die Bolivianen gooiden zelfs hele emmers water uit hun raam naar beneden en al snel waren we kletsnat. De schuimspuiters is een ander verhaal. De vrouwen, met hun bolhoedje op hun twee lange vlechten en vele lagen gekleurde rokken aan, die anders braafjes groenten en fruit verkopen op de stoep, ontpopten zich nu, met carnaval, tot heuse spuitbussen-dealers. Ook verkochten ze goedkope plastieken poncho's om je kledij te beschermen tegen het schuim. Iedereen maar dan ook iedereen is hier gewapend met zo een schuim-spuitbus en ze spuiten erop los. Het liefst in je gezicht en in je haren. We zagen de lol hier niet van in maar het hoorde duidelijk bij deze feestdagen en tegenstribbelen, lokte alleen maar meer schuim uit. Dus kletsnat en onder het witte schuim zochten we samen met nog 4 andere toeristen, waaronder nog 2 Belgen, een plaatsje op de tribunes. Deze in elkaar geflanste houten tribunes waren langs weerszijden van de brede hoofdstraat neergezet. Vorige week stond hier nog niets en werd er in deze straat nog een auto-race gehouden, ongelofelijk. We kochten een ticketje voor de bovenste plank en probeerden niet na te denken over de on-stabiliteit van de hele constructie. Nu konden we eindelijk wat opdrogen en genieten van datgene waarvoor we gekomen waren: de carnavalsstoet!
Van 9 uur 's morgens tot ver na middernacht trekken allemaal verschillende carnavalsgroepen één voor één door de straten van Oruro. Ze leggen hierbij een parcours van ongeveer 5km af.
Als je bedenkt dat in één carnavalsgroep gemiddeld 150 personen zitten waarvan een groot deel muzikanten en dat de héle dag door constant verschillende groepen passeren dan heb je misschien een beetje een beeld van hoeveel mensen bij het carnaval in Oruro betrokken zijn...en dan zijn er nog de duizenden toeschouwers!
Het was een fameus spektakel ! Veel glitter en glamour! De kostuums waren magnifiek en de groepen dansten allemaal op het ritme van hun fanfare door de straten. In het begin van zo een carnavalsgroep lopen meestal kleine kinderen helemaal in een pakje of met een groot masker op. Dan volgt een soort van 'carnavals-koningin' in een sexy-outfit en dan heb je een grote groep mannen en vrouwen die met ratelende instrumentjes gemaakt van gordeldiertjes (ja helaas) , belletjes aan hun voeten, maskers op hun hoofd en allemaal hetzelfde pakje aan hun dans in de straat uitvoeren. De groep sluit af met hun eigen persoonlijke fanfare ook allemaal in hetzelfde kostuum. Echt prachtig om te zien! De foto's die we in de voormiddag hebben kunnen nemen, staan op http://dieterenkirsten.smugmug.com onder de gallerij Bolivië, Oruro.
En zo gaat dat de hele dag door. Tussen de groepen in is er soms enkele minuten pauze en dan begint een ander spektakel namelijk : waterballongevechten van de ene tribune naar de tribune aan de overkant. Grappig hoe het in zijn werk gaat: onder de tribune zitten enkele mensen constant waterballonnen te vullen. Je roept die man of vrouw, gooit een muntstuk naar beneden en met een lange stok worden dan zakjes met waterballonnen omhoog gestoken en kan het gooien beginnen. Jong en oud, iedereen doet mee. Waterballonnen vullen en spuitbussen verkopen, het is big business hier! Ook tof om te zien, is ondanks de vele zakkenrollers er toch ook een hoop eerlijke mensen zijn. Zo kan je vanaf de hoogste plank op de tribune je bestelling door zeggen tot aan de verkoper die beneden op straat loopt en ook je wisselgeld komt daarna samen met je bestelling weer helemaal tot bij jou! Het hele carnaval-gebeuren was een onvergetelijke ervaring!
Zondagnamiddag kwamen we na een lange en vermoeiende busrit weer aan in La Paz en jawel ook hier kennen ze de traditie van het schuimspuiten dus sloten we ons op in het gezellige café Sol y Luna. We hadden er even genoeg van.
Maandag wilden we absoluut uit La Paz vertrekken want blijkbaar is het hier dinsdag top-dag wat betreft Carnaval-vieren en we wilden die drukte liever vermijden. In de straten zie je hier op de stoepen het ene kraampje naast het andere met grote zakken met confetti, stapels vuurwerk, maskers en pruiken. 5 dagen lang duurt Carnaval hier en we zijn er nu echt van overtuigd dat vele Zuid-Amerikanen nu al naar het carnaval van volgend jaar uitkijken...