deel 1 Corumba - Samaipata

Beste lezers,

Hier eindelijk het EERSTE deel van onze belevenissen in Bolivia, de volgende delen volgen binnenkort!

Wie is ' DEN BOS ' die op ons vorig berichtje heeft gereageerd? Wil deze persoon aub een berichtje sturen naar kirstenverstraete@yahoo.com dan kunnen we beter reageren maar alvast bedankt voor het brandhout!!!

Vanuit Corumba ( Brazilië) moesten we de grens oversteken naar Bolivië.
Ons paspoort laten uitstempelen, gebeurde in de stad en was geen enkel probleem maar hoe zit dat met de auto? 'Geen idee, zei de douanier, probeer het eens aan de grens zelf'. Klinkt logisch maar aan de grens wezen ze terug richting de stad. Ondertussen was het al 12 uur en dus siesta tot 15 uur. We doden de tijd dan maar door op een marktje rond te slenteren, het was nog steeds bakheet en al snel liep het zweet zo van onze rug, niet normaal.
Een erg vriendelijke Braziliaan reed met zijn brommerke voor ons tot aan het kantoor van de douane. Gelukkig maar want ze hadden dat kantoor zo goed verstopt, dat hadden wij zelf nooit gevonden. Het was een zeer mooi, nieuw gebouw waar de airco op de hoogste stand stond.
De nodige papieren werden zelfs met de computer opgemaakt en afgeprint. Maar die hele administratie nam weer wel een uur in beslag. We begrijpen nog steeds niet waarom ze al de nodige administratie niet gewoon aan de grens kunnen uitvoeren.
Nu stonden aan de grens enorm veel politie-agenten en militairen tot de tanden gewapend. Blijkbaar was de president van Bolivië op bezoek geweest in Brazilië en zou hij nu elk moment terug de grens oversteken. Ook dat nog. Hetzelfde liedje in Bolivië: wij kregen maar een stempel voor 30 dagen terwijl we eigenlijk toegang moeten krijgen voor 90 dagen maar dat moesten we dan in een grote stad maar gaan verlengen. Het kantoor waar de papieren van de auto ingevuld moesten worden, was gewoon nog toe en toen het dan uiteindelijk openging, hadden ze de grootste moeite om zich te organiseren. Het document dat nodig was voor onze auto stond blijkbaar op internet en het moest nu net lukken dat die verbinding telkens verbroken werd. Dus hier zaten we ook weer vast voor een aantal uren. Aan het douane-kantoortje hangt een bordje met : ADUANA EFICIENCIA & TRANSPARENCIA Hoe ironisch. We konden het dan ook niet laten om daar een foto van te nemen.

De weg was tot onze grote verbazing voor een groot deel geasfalteerd en dat was dus de eerste meevaller van vandaag. Op het onverharde deel was er plots een touw met rode vlaggetjes over de weg gespannen. Er stond een klein hutje naast de weg van de Policia National. Een puber in zijn nieuw groen uniformke wilde zijn macht tonen en vroeg om eens in de auto te kijken. Dat vonden we geen probleem maar toen hij even later al twijfelend zei dat we hier ook tol moesten betalen, antwoordde ik prompt: 'Nee'. We waren er bijna zeker van dat we hier geen tol moesten betalen omdat dat niets met de nationale politie heeft te maken en daarbij waren we deze dag meer dan beu.
Het baby-face-agentje keek om naar zijn kompaan en deze hield het touw over de weg strak gespannen zodat we niet konden doorrijden. In de tegenovergestelde richting kwam een vrachtwagen aan gereden en toen de politie voor hem het touw lieten zakken, reden wij in volle vitesse door. De politie riep ons nog iets achterna maar het kon ons niets schelen...afzetters.
50 km verder op die vreselijke stoffige zandweg vol putten en stenen kregen we een platte band.
Dit was duidelijk niet onze dag.
Door heel die tijdrovende affaire aan beide kanten van de douane en de platte band, konden we onmogelijk voor het donker werd een dorpje bereiken. We dachten dat we hier langs de kant van de weg zouden moeten blijven staan tot we een klein hutje zagen. Ervoor stond een autoband met ' gomeria' opgeschreven. Hier lieten we met de meest primitieve voorwerpen onze band plakken en we mochten hier ook parkeren voor de nacht. Er was zelfs een zalig koude douche!
De volgende dag hobbelden we verder over die weg waar je gemiddeld 50km/u kunt rijden.
Raboré was onze volgende stopplaats en hier aten we enkel en alleen lekkere ijs als avondeten en ploften we neer in het bed van onze hotelkamer.
Zaterdag 17 januari kwamen we dan eindelijk aan in Santa Cruz, een stad! Hier lieten we de auto staan in een bewaakte parking, boekten we voor ons een leuke kamer in een mooi hotelletje vlak in het centrum van de stad en maakten we kennis met de spotgoedkope prijzen van Bolivië. Zalig! Héél even liet het regenseizoen van zich horen maar dat vonden wij alleen maar lekker verfrissend.
Ik had net in de reisgids een waarschuwing gelezen over valse politie-agenten die je op straat aanspreken en naar je paspoort vragen en deze dan pas tegen betaling teruggeven toen twee politie-mannen in een auto ons tegenhielden en naar onze paspoorten vroegen...Ze trokken grote ogen en reden er snel vandoor toen ik vrij direct antwoordde dat we onze paspoorten enkel en alleen in het politie-kantoor wilden laten zien. Lang leve de Lonely-planet reisgids, je moet het maar gelezen hebben hé.
Omdat we langer dan 30 dagen in Bolivië wilden blijven, moesten we dus ons paspoort laten verlengen. Natuurlijk ging dit weer niet van een leien dakje maar ik wil jullie de details besparen. Wij kunnen nu 90 dagen in Bolivië blijven maar het is ons nog niet gelukt om ook de papieren voor de auto in orde te krijgen. Ze stuurden ons van het ene kantoor naar het andere tot uiteindelijk alle kantoren gesloten waren. Je moet weten dat rijden in Santa Cruz een ware onderneming is.
Ze toeteren hier als ze links of rechts willen afslaan maar ook als ze rechtdoor willen rijden, ze toeteren hier als ze een mooi meisje zien maar ook als de bomma niet snel genoeg oversteekt, ze toeteren als het verkeerslicht bijna op groen springt maar evengoed als het rood of oranje is. Kortom om echt gek van te worden, wat een chaos!
Toen de politie ( de echte) ons tegenhield omdat we afsloegen terwijl we aan het verkeerslicht niet juist voorgesorteerd stonden, hadden we er echt genoeg van. Wij waren véél beter in orde dan de duizenden auto's die al toeterend, uiteraard, ons voorbijstaken. Dieter en ik hielden ons dan ook van den domme en dat tot grote ergernis van de politie maar uiteindelijk gaven ze het op. PFFF.
Onze auto had na die vreselijke wegen nog wel eens een volledige onderhoudsbeurt verdiend en we lieten zelfs de banden uitlijnen en hem volledig terug in balance brengen.
Nu waren we alledrie klaar voor Gingers Paradise, een organische boerderij waar we wat kunnen meehelpen in de tuin en in de keuken!

De weg naar dit paradijsje, 80km van de stad, slingerde langs rotsachtige bergen. Soms lagen er zelfs rotsen op de weg. De steile afgronden en diepe kloven maakten indruk op ons en het werd ook stilaan donker. Om even een idee te geven over de kwaliteit van de weg, over deze 80 km hebben we meer dan drie uren gereden...
Het was 21u30 toen we de hangbrug over de brede rivier zagen met daarboven een mooi bordje: Gingers Paradise. Te voet, gewapend met ons pillamp, staken we de krakkemikkige hangburg over. Aan de overkant was een héél smal paadje door hoog gras dat we volgden tot aan een eerste huisje. Honden blaften om ons heen en de eigenaar stuurde ons nog dieper het woud in. Dit vonden we écht spannend en we wisten niet of het wel zo een goed idee was om in het donker door dit onbekend gebied te lopen maar even verder vonden we nog een huisje en daar hing dan weer een bordje aan de deur dat de eigenaars van Gingers Paradise in het stenen huis zitten op 10 minuten wandelen...
Toen we bij het stenen huis aankwamen, brandde er licht onder het terras en hoorden we mensen praten en lachen. Zij schrokken zich een bult toen daar om 22u twee blonde mensen stonden.
Christofer en Soul, de eigenaars, sliepen al maar er waren ook nog vijf andere toeristen die hier als vrijwilliger werken en het 9 jarige zoontje Dizzy gaf ons maar al te graag de nodige uitleg.
We konden in het huisje blijven slapen maar dan sliepen we samen met de andere toeristen op een matras op de grond. Wetende dat we aan de andere kant van de rivier een auto hebben staan met een zalig bed in, kozen we voor ons vertrouwde plekje en liepen we dus die hele donkere weg terug naar onze auto voor de nacht.
Om 9 uur werden we aan het stenen huis verwacht voor het ontbijt. We kregen een dikke knuffel van het hippie-koppel Christofer en Soul en voelden ons meteen welkom. Het ontbijt zag er niet alleen zalig uit het was het ook, verse broodjes, vers fruitsap, honing van hun eigen bijtjes, zelfgemaakte gelei, een overheerlijke advocado – pasta zoveel als je maar wilt! Na het ontbijt begonnen de andere toeristen aan hun dagtaken. Ze werken hier voor kost en inwoon. Wij waren niet van plan om hier héél lang te blijven maar wilden wel graag onze handen eens uit onze mouwen steken. Dieter ging samen met Dizzy, de bijna-tienjarige die enorm hard opkeek naar Dieter, in de tuin het onkruid uitdoen. Ik mocht met Soul en een Amerikaan in de keuken werken. We maakten een lekkere curry-saus met rijst en groenten, al die groentjes komen uit hun tuin en dat vond ik natuurlijk geweldig. We missen onze groententuin in de Schoolstraat toch wel af en toe.
Ginger, is hun jongste dochtertje van 4 jaar en ze is enorm schattig en buitengewoon fotogeniek.
Ze spreekt vloeiend Spaans en verstaat héél veel van het Engels. Samen hebben wij ons geamuseerd met 15 kilo tomaten. Deze moesten allemaal in stukken gesneden worden. Ginger deed de pitjes er dan uit en smeet de tomaten in een grote kom. Hier deed ik dan heel veel zout op en toen de 15 kilo tomaten gedaan waren, legden we deze zoute stukjes te drogen op het dak van het huis. Binnen twee dagen zouden we dan lekkere zongedroogde tomaten hebben, simpel toch!
In de keuken werken, betekende ook de kippen buiten houden, grappig om met een bezem de kippen uit de keuken te verjagen. Dieter en ik houden wel van deze manier van leven.
Helaas was er tijdens ons verblijf in Gingers Paradise iets aan de hand met Laura, de koe. Ze was al een paar dagen ziek en nu kon ze zelfs niet meer op haar poten staan. Het was erg triest toen Christofer en Soul moesten beslissen om ze te laten slachten. Ze zijn héél afhankelijk van die koe en hebben geen geld om een nieuwe te kopen. Omdat Laura niet meer kon stappen, werd ze in haar eigen wei geslacht door een man uit een naburig dorp. Het vlees werd dan per kruiwagen door het woud en over de hangbrug vervoerd naar een klein busje. En zo moest er dus een paar keer heen en weer met de kruiwagen gelopen worden met een vies bloedspoor over het paadje als gevolg. Tja, hygiëne-regels kennen ze hier gewoon niet of ze houden zich er alleszins niet aan. Wat we niet konden begrijpen is dat Soul en Chrisofer voor zichzelf ook vlees apart hielden. Vlees van een ZIEKE koe... Omdat ze hier geen ijskast hebben, werd dat vlees aan stokken geregen en buiten boven de schoorsteen gehangen. Als we dan zouden koken, dan zou het vlees zo wel gerookt worden....

De volgende dag ging het hippie koppel naar de stad, Santa Cruz, met de bus. Ze moesten namelijk wat papierwerk in orde maken en hun bosmaaier laten maken en dat kan alleen in de stad. De bussen zitten hier dan ook stampvol met mensen maar ook met bijvoorbeeld een kapotte bosmaaier of ander materiaal.
Wij bleven dus achter in het paradijs. Soul had al van in het begin door dat Dieter en ik goed met de kinderen, Dizzy en Ginger, konden opschieten en vroeg aan ons of we op hen wilden passen als zij weg waren. Dat wilden we wel doen maar we hebben toch ook duidelijk gezegd dat we niet verantwoordelijk gesteld willen worden als er iets gebeurd. Die dag speelden we in de rivier en 's avonds speelden we cluedo op ons zelfgemaakt spelbord. Er hing echt een relaxt sfeertje, iemand lag in de hangmat een andere tokkelde op de gitaar, nog iemand anders las een verhaaltje voor aan Ginger en wij speelden het gezelschapsspel met Dizzy.

Donderdag 22 januari namen we ,na het stevige ontbijt , afscheid van Gingers Paradise en zijn bewoners. We zouden een DAG-uitstap doen naar Samaipata maar in het volgende verslag kan je lezen dat we hier véél langer zullen blijven dan één dagje!