hitte-onweer op kerstavond

De ruta 40 leidde ons door heet en droog woestijngebied om dan weer drastisch te veranderen in een fris groen vruchtbare wijnstreek.
In San Rafaël bezochten we een olijffabriek met een mooi museum en een wijngaard. De Argentijnse wijn smaakt Dieter zeer goed. Hij drinkt dan ook zijn dagelijkse glaasje(s). Het is ook leuk dat 'een goei fleske' maar 7 euro kost en deze flessen zijn dan zelfs beveiligd tegen diefstal.
23 december kwamen we aan in Mendoza. Het was hier snikheet en we snakten naar wat verfrissing. We vonden, een beetje uit de stad, een héél gezellige camping met een mooi zwembad...heerlijk.
Aan het zwembad lagen enkele meisjes kerstliederen te zingen en in de palmboom hingen kerstlichtjes en slingers.
Hier deden we nog eens onze was wat steeds enkele uren in beslag neemt. Gelukkig zijn we een goed team en dat maakt deze lastige taak ook nog leuk.
Volledig verfrist waren we de volgende ochtend klaar om te skypen naar ons thuis waar ze kerstfeestje hadden. We hadden de vorige dag reeds een cafeetje gezien waar ze draadloos internet hadden dus wij met de laptop daarheen. Het was ontzettend druk in de straten met vele terrasjes en optredende muzikanten. Precies de Oude Markt in Leuven in volle zomer. We kregen, tot mijn grote ergernis, maar geen verbinding en de uitbater gaf ons de tip om in een ander café te proberen.
Daar kregen we wel verbinding maar deze was zeer slecht. Met horden en stoten en vele handgebaren communiceerden we via de computer. Gelukkig ging de webcam wel en konden we onze (schoon)ouders,(schoon)zussen en de kindjes wel zien. Ik moet toegeven dat ik deze reis af en toe een vlaag van heimwee krijg. Voordat we vertrokken is er nog zoveel gebeurd en moest er nog heel wat geregeld worden dat het even duurde voordat ik dit kon loslaten. We beseffen héél goed dat we gelukzakken zijn dat we deze huwelijksreis mogen maken maar we beseffen des te meer wat een geweldige 'thuis' we hebben....
Ik keek dus echt uit naar een gesprekje met ons thuis en de teleurstelling was dan ook groot toen dat niet helemaal 100% lukte. Het skypen met ons Hanne in Barcelona ging veel vlotter en dat maakte veel goed.
Dus een beetje van de kaart gingen we op zoek naar een wijngaard maar deze was blijkbaar ook van de kaart! Te lang rondgereden en niets gevonden. Inkopen moesten we ook nog doen op deze kerstavond en natuurlijk was dat niet evident. De supermarkt was wel open maar wat een drukte!
We wilden hier in de buurt kamperen zodat we voor de skype-sessie langs Dieters kant, met Kerstmis zelf, weer niet helemaal naar de stad moesten rijden maar dit was blijkbaar nergens mogelijk. Een klein beetje zoals Maria en Jozef vonden we geen slaapplaats en waren de twee campings in de buurt gesloten. ( maar nee, ik ben niet in verwachting!) Dus we parkeerden ons in het midden van de stad aan het park, gingen uit eten, genoten van de straat-animatie, vonden een city-bank waar we véél argentijnse pesos konden afhalen, pikten een stukje mee van de openluchtmis, verwonderden ons over het onweer dat ineens kwam opdagen, liepen in onze zomerse kledij op 24 december in de gietende regen en kropen na dit alles lekker in de auto voor best een rustige nacht uitgezonderd van het vuurwerk en de bommetjes om 00u00.
Feliz Navidad!
Ook de skype-sessie met de Detiennes verliep niet zo vlot. Weer waren we blij dat de webcam wel werkte en we dus wel iedereen konden zien maar de gesprekken bleven jammer genoeg uit.
In elk boerendorpke vinden we draadloze internet verbinding en hier in een grote stad lukte het dan niet en dat vonden we allebei echt spijtig, volgende keer beter...
Het was nog maar net middag en we besloten dat we het beste terug naar die ene camping met zwembad zouden gaan om daar nog een goed in het zwembad te plonsen en Kerstmis door te brengen.
Met een koppel uit Londen wisselden we tips en reis-ervaringen uit maar dit alles in het zwembad in de bakhete zon met als gevolg serieus verbrande schouders. De straling van de zon is hier bijzonder sterk.
Ons kerstdiner bestond uit patatjes met een verfrissend slaatje en ik heb voor de gelegenheid ook de hele fles likeur opgedronken.
De rest van de avond hebben we de kaart opengevouwen en de reisgidsen bovengehaald want nu moeten we echt beslissen welke kant we uit gaan rijden. Het oorspronkelijke plan was naar boven rijden naar Bolivië maar het zal regenseizoen zijn als we daar aankomen en volgens vele bronnen zijn de wegen dan vreselijk slecht. Maar er zijn ook mensen die zeggen dat het allemaal wel meevalt...We hakten de knoop door en we gaan nu naar Brazilië rijden het land dat we oorspronkelijk pas op het einde van onze reis zouden bezoeken dus we hebben onze hele tour omgedraaid...
De voorbije dagen hebben we weeral vele kilometers afgelegd en nog boeiende dingen gezien waaronder de onverharde bergpad : weg van 'het jaar' met zijn 365 bochten, de hoogste berg van héél Amerika, Aconcagua 6962 meter hoog, het contrasterende droge woestijngebied met op de achtergrond de besneeuwde toppen van de Andes wat mooie foto's opleverde, en cava de zonda.
Deze cava de zonda is een wijnkelder die zich volledig bevindt in een berg die men vroeger heeft laten ontploffen waardoor er nu een lange gang, 200 meter, en enkele zijgangen is ontstaan. Hier is het lekker koel en dus perfect om wijn of champagne te bewaren. De gids schonk ons een glas champagne in van de 2000 liter tank. Best lekker.
Vanuit San Juan reden we door richting Cordoba. In deze tweede grootste stad van Argentinië zullen we waarschijnlijk Nieuwjaar vieren. Onderweg zijn we nog gestopt in Vallecito. Dit woestijndorpje is een echt pelgrimsoord geworden. Er is een legende dat verteld dat een baby'tje in de woestijn overleefde door aan de borst van zijn door uitdroging overleden moeder te blijven hangen. Langs de meeste wegen zie je zeer kleine huisjes met daarrond vele plastieken flessen met water in. Dit is een offer en dan vragen de mensen om een veilige reis. Hier in Vallecito stonden wel honderden van die kleine huisjes en we denken dat het maquettes zijn van echte huizen, je kan hier ook lintjes kopen om in de auto te hangen met bijvoorbeeld 'bescherm mijn toyota'. Nu wisten we dus ook vanwaar dat rode lintje, dat reeds in onze auto hing, kwam en gaan we het met veel zorg laten hangen...
Er hangen hier ook vele nummerplaten en zelfs sturen en allerlei foto's omhoog, je kan ook een beeld aanraken van het kindje aan moeders borst en een kaarsje branden, tja een echte bedevaartsplaats. Dieter en ik lieten ons meevoeren met heel de sfeer die hier hangt en hebben dan ook het beeldje aangeraakt, we hebben voor jullie allemaal een goede gezondheid gewenst!

We wensen jullie ook nog fijne en gezellige feestdagen toe!

Veel liefs,
Dieter en Kirsten

P.S. De foto's die bij dit verslagje horen staan ook op de website http://dieterenkirsten.smugmug.com onder de gallerij Argentinië, Mendoza